آیا شیمیدرمانی اثری در اندامهای جنسی دارد
شیمیدرمانی ممکن است (نه همیشه) روی اندامهای جنسی و کار آنها در زنان و مردان تأثیر بگذارد. عوارض ایجاد شده به نوع داروی مصرفی و سن و سلامت عمومی بیمار بستگی دارد. از جمله این عوارض، خشکی و خارش یا ترشح اندامهای جنسی این داروهای تجویز شده در دوران شیمی درمانی معمولاً اثری در تمایل جنسی و قدرت آن ندارد، اما پارهای از بیماران به علت فشار ناشی از بیماری و برنامههای
شیمی درمانی، ناتوانی و ضعف بیش از اندازه احساس میکنند.
عوارض جانبی که در زمینه مسائل اندام جنسی از جمله
ترشح اندامهای جنسی در بیماران مختلف دیده میشود، میتواند از بیماری به بیمار دیگر کاملاً متفاوت باشد. مهمترین عارضه شیمیدرمانی در زنان، همان تغییر در عادت ماهانه است. شیمیدرمانی میتواند باعث نامنظم شدن عادت ماهانه و یا قطع آن شود که ممکن است تا پایان دوره درمان ادامه داشته باشد. شاید این بیماران متوجه علایمی مثل گرم شدن ناگهانی و یا دیگر علایم یائسگی زودرس شوند. تغییرات هورمونی ناشی از شیمیدرمانی، ممکن است باعث خشکی و خارش یا
ترشح اندامهای جنسی از جمله مجرای تناسلی شود که با داروهای موجود قابل رفع است.
استفاده از بعضی داروهای ضدتومور در دوره
شیمی درمانی ممکن است باعث نازایی شوند، که شاید موقتی و یا دائمی باشد. این عارضه به نوع دارو و سن بیمار در دوره شیمی درمانی بستگی دارد. بیمار شاید همزمان با درمان، باردار شود اما آبستن شدن در طی درمان را توصیه نمیکنیم زیرا مصرف داروهای
شیمیدرمانی امکان ایجاد ناهنجاریهای مادرزادی جنین را بالا میبرد. از این رو لازم است تمام زنانی که در سن باروری و تحت درمان هستند، از وسائل لازم برای جلوگیری استفاده کنند. نوع وسیله باید با نظر پزشک باشد.
خانمهایی که مقارن با حاملگی به بیماریشان پی میبرند، در صورت امکان بهتر است که آغاز
شیمیدرمانی پس از زایمان باشد ولی اگر درمان فوریت دارد، حداقل تا پایان ماه چهارم صبر شود و از مصرف پارهای از داروها در دوران حاملگی که اثر بیشتری روی جنین دارند، خودداری شود. اما اگر درمان صد در صد ضروری است و جان مادر در خطر است، ممکن است سقط جنین توصیه شود. در مورد مردان، احتمال عقیم شدن در اثر شیمیدرمانی هست. داروهای ضدتومور ممکن است مقدار و یا قدرت حرکت اسپرمها را کاهش دهد. این وضع شاید در تمام طول
شیمیدرمانی ادامه داشته باشد و در بعضیها برای همیشه باقی بماند. امروزه با امکاناتی مثل بانک اسپرم و تلقیح مصنوعی، این مسئله تا حدی قابل حل است.