تومورهای متاستاتیک به استخوان

تومورهای متاستاتیک به استخوان در حقیقت شایع‌ترین تومورهای بدخیم سیستم اسکلتی را شامل می‌شوند که برخلاف تومورهای اولیه استخوان، بیشتر در سنین بالا به ویژه بالاتر از چهل ‌سالگی دیده می‌شوند. تومورهای متاستاتیک به استخوان به ‌طور اولیه در کانون دیگری در بدن ایجاد شده و سپس به استخوان انتشار پیدا می‌کنند که به آن متاستاز استخوانی نیز گفته می‌شود و معمول‌ترین آنها متاستاز تومور پستان در خانم‌ها به استخوان است. راه متاستاز تومورهای متاستاتیک به استخوان، اغلب از طریق رگ‌های خونی است ولی راه ‌های دیگری مانند انتشار از طریق سیستم لنفاوی و یا انتشار مستقیم و مجاورتی نیز امکان دارد. شایع‌ترین تومورهایی که تمایل به سرایت به سیستم اسکلتی دارند عبارتند از سرطان پستان در خانم‌ها، سرطان پروستات در آقایان و سرطان‌های ریه و کلیه‌ها و تیروئید که در هر دو جنس زن و مرد دیده می‌شود. نخستین و مهم‌ترین علامت هشداردهنده این متاستاز وجود درد و سپس تورم در اندام‌ها است و بهترین راه تشخیص این سرایت، انجام اسکن ایزوتوپ استخوان در فواصل معین می‌باشد. تومورهای متاستاتیک به استخوان گاهی اوقات میزان تخریب استخوان به اندازه‌ای است که موجب شکستگی استخوان می‌شود و به آن شکستگی پاتولوژیک اطلاق می‌گردد.
درمان این ضایعات متاستاتیک بسته به منشاء آنها و میزان انتشار در بدن، متفاوت است. هدف اصلی در مرحله اول، درمان تومور اولیه می‌باشد و در اقدام‌های بعدی می‌توان تومور متاستاتیک به استخوان را نیز درمان کرد. راه‌های درمان معمولاً تلفیقی از درمان‌های جراحی و درمان‌های کمکی مانند پرتودرمانی، شیمی‌درمانی و هورمون ‌درمانی می‌باشد. امروزه خوشبختانه با پیشرفت‌هایی که در امر تشخیص زودرس این تومورها صورت گرفته است کمک‌ های زیادی به این گروه از بیماران اعم از درمان قطعی و درمان‌های نگاه ‌دارنده کمکی می‌توان ارائه نمود.

عوامل سرطان استخوان

اگرچه متخصصین مطمئن نیستند چه عواملی باعث بروز سرطان استخوان‌ می‌شوند ولی تعدادی از عوامل ممکن است خطر بروز بیماری سرطان استخوان را افزایش دهند. این سرطان‌ها بیشتر در کودکان و بزرگسالان جوان اتفاق می‌افتند، بویژه افرادی که تحت درمان‌های پرتو درمانی و شیمی ‌درمانی برای دیگر بیماری‌ها باشند. بزرگسالان مبتلا به بیماری پاژه (یک وضعیت غیرسرطانی که با تولید سلول‌های استخوانی جدید غیرطبیعی مشخص می‌شود) در معرض افزایش خطر استئوسارکوم قرار دارند.
تعداد کمی از سرطان‌های استخوان مربوط به عوامل ارثی هستند. به‌طور مثال، کودکان مبتلا به رتینوبلاستومای ارثی (سرطان غیرشایع چشمی) در معرض خطر بیشتر ابتلا به استئوسارکوم می‌باشند. تغییرات ژنتیکی عامل اصلی ایجاد بیشتر تومورهای بدخیم‌اند ولی سرطان استخوان ارثی نیست و این بدان معنی است که این تغییرات ژنتیکی پس از تولد در سلول‌ها ایجاد می‌شوند و از پدر و مادر به فرزندان منتقل نمی‌گردند. همچنین سرطان استخوان مسری نبوده و امکان ابتلای افراد دیگر خانواده برابر با دیگر افراد جامعه می‌باشد و بیشتر از آنها نیست.