درمان سرطان استخوان
انتخاب
درمان سرطان استخوان، بستگی به نوع، اندازه، مرحله سرطان، سن و سلامت عمومی فرد دارد. درمان سرطان استخوان نیاز به همکاری تیمهای مختلف پزشکی و غیرپزشکی دارد. جراحی، اغلب اولین درمان این بیماری میباشد.
جراحان ارتوپدی که در جراحی تومورهای ارتوپدی دورههای تکمیلی دیدهاند در رأس گروه قرار میگیرند و در کنار آنها، پزشکان متخصص خون و انکولوژی، متخصصان
پرتو درمانی، رادیولوژیستها و پاتولوژیستها قرار میگیرند. علاوه بر گروه پزشکی، مددکاران اجتماعی، متخصصان ساخت ارتوز و پروتز، روانشناسان و فیزیوتراپیستها نقش مهمی در تکمیل تیم درمان سرطان استخوان دارند. بیمار مبتلا به سرطان استخوان نیاز به انجام شیمی درمانی، پیش و پس از عمل و گاهی انجام پرتو درمانی خواهد داشت. هدف از انجام جراحی، خارج کردن ضایعه تومورال بهطور کامل و با حاشیه مطمئن از بدن بیمار است. اگرچه گاهی اوقات قطع کردن عضو (آمپوتاسیون)، لازم میباشد، در بیشتر بیماران،
شیمی درمانی، پیش یا پس از جراحی باعث کاهش جراحیهای منجر به قطع عضو میگردد.
منظور از
شیمی درمانی استفاده از داروهای شیمیایی جهت سرکوب سلولهای سرطانی است که در نتیجه، نه تنها حجم تومور در اندام کاهش یافته و جراح با سهولت بیشتری آن را خارج میکند، بلکه به از بین رفتن کانونهای متاستاتیک کمک کرده و از تشکیل متاستازهای جدید جلوگیری میکند. استفاده از روشهای شیمی درمانی جدید و مؤثر، تحولی را در سالهای اخیر در درمان تومورهای سرطانی ایجاد کرده و در نتیجه میزان احتمال زندگی در این بیماران را تا چند برابر بیشتر کرده است. البته این داروهای شیمیایی عوارض ناخوشایندی مانند بیحالی و ضعف مفرط، تهوع و استفراغ، ریزش مو و دیگر عوارض خونی و گاهی قلبی را در بر دارد که خوشبختانه بیشتر آنها موقت بوده و بیمار پس از شیمی درمانی به حال طبیعی خود باز میگردد. از بین سرطانهای اولیه استخوان، استئوسارکوم و سارکوم یوئینگ نسبت به داروهای شیمی درمانی حساستر هستند. با توجه به تمایل یوئینگسارکوم به متاستاز (انتشار بیماری به دیگر نقاط بدن) سریع، علاوه بر پرتو درمانی و جراحی در محل تومور اولیه،
شیمی درمانی چند دارویی نیز استفاده میشود.
زمانی که شیمی درمانی انتخاب درمان سرطان استخوان باشد، جراح تنها قسمت سرطانی استخوان را بدون قطع عضو برمیدارد و به جای قسمت سرطانی، یک وسیله مصنوعی (پروتز) قرار میدهد. شیمی درمانی و پرتو درمانی ممکن است به تنهایی یا همراه با هم استفاده شوند.
در
پرتو درمانی، اشعههایی با طول موجهای مختلف به ناحیه تومورال تابانیده میشود تا تکثیر بی رویه آنها کنترل گردد. برخی از سرطانهای استخوانی مانند سارکوم یووینگ نسبت به پرتو درمانی بسیار حساس بوده و حتی در نواحی از بدن که از نظر جراحی غیرقابل دسترسی باشند، از پرتو درمانی جهت درمان موضعی تومور استفاده میشود. عوارض کوتاه مدت پرتو درمانی محدود به تغییرات حاصل از سوختگی در پوست و سختی آن و بافت زیرین و بیحالی و حالت تهوع میباشد. درمان همزمان
پرتو درمانی و عمل جراحی، خطر باز شدن زخم ناحیه عمل و ایجاد عفونتهای عمقی را افزایش میدهد و در دراز مدت احتمال ایجاد تومورهای بدخیم دیگر در آن ناحیه را بالاتر میبرد.